آیا می‎‏دانید که دلفین‏ها آن قدر باهوشند که در طی چند هفته می‏توانند انسان‏ها را طوری تربیت کنند تا روی لبه استخر بایستند و برای آن‏ها ماهی پرت کنند؟

.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*• 

حدس بزنید یه معلم وقتی نمی زاره بچه سر امتحان تقلب کنه اما خودش امکان نداره بدن تقلب چهار ساعت ضمن خدمت رو بگذرونه ، هدفش چیه ؟

تمام حدسایی که توی فاصله ی رسیدن از پاراگراف قبلی ، به این پاراگراف ، زدین ، اشتباهه . یه معلم جفت دستای بچه ها رو قلم می کنه ، چشاشونو از کاسه در میاره  ، روز و روزگار بچه رو به شکل شب برفی دی ماه می کنه ، تا به همه ی شومپت های کته کله  ، بفهمونه ، حتی برای تقلب هم باید خلاقیت به خرج بدن و از راهی این کار رو بکنن که عقل جن ( با همه ی امکانات مادی و معنوی اش ) هم بهش نرسه !

و این طوریه که با وجود معلمین خلاقی چون ما ، شاخه ای از علم خلاقیت به نام « خلاقیت در عمل »  در ایران شکل گرفته و با سرعت رو به رشدی مقابل چشمان از حدقه بیرون زده ی جهانیان ، در حال گسترش هست .

و البته خودمان در بروز هر گونه خلاقیتی ، طبیعتاً ، پیش قدم می باشیم . نمونه اش :

برادران گرانقدر ارتقا دهنده ی !! منابع انسانی ، بعد از اینکه در برگزاری دوره ها به شکل سنتی ، هیچ رقمه نتوانستند ، جلوی ،خروج لیست های تا لبه پر  را  از کلاسهایی با جمعیت زیر ده نفر بگیرند ، بر آن شدند که جلسات غیر حضوری را دایر بفرمایند ، که آن هم مزین گردید به خروج میلیاردها برگه از کلاسی که فقط چند نفر برای امتحان دادن واردش شده بودند . و این گونه بود که دوره های اینترنتی پایه گذاری شد .

اما خوب . یک نفر مگر چه مرگی دارد که به جای دیگران نتواند امتحان بدهد ؟!!!

و اینها زمینه ای شد برای پا به عرصه ی گیتی نهادنِ دوره هایی با مطالعه ی سی دی های آموزشی .

سی دی هایی که چون دو ساعت مطالعه ی آنها زمان می برد و سوالات هم متفاوت بودند ، کمتر کسی حاضربود با تلف کردن آن همه زمان ، جای دیگران امتحان بدهد . فقط بدی کار این بود که این سی دی برای جلوگیری از استفاده ی صرف از حافظه ی موقت ، پس از رسیدن به ۳۵ درصد مطاله ی اولیه ، اعلام می کرد که ۲۴ ساعت بعد شما قادر به ادامه ی مطالعه هستید . تا کاربر مجبور شود ۲۴ ساعت اطلاعات را همچنان نگه دارد . که دوستان در یک اقدام جوانمردانه ، ۲۴ که چه عرض کنم ۷۸ ساعت ، پراپرتیس زمان و تاریخ سیستم را می بردند جلو و همان لحظه کل مرحله را به پایان رسانده و پس از دادن امتحان نهایی ، چند ثانیه ای بر ریش مبارک شرکت فناوری رایانت می خندیدند .

تا اینکه نمی دانیم کدام شیرپاک خورده ای خبر را به گوش مبارک .lbm ی ها رساند که در یک اقدام ناجوانمردانه ، کاری نمودند که پس از گذراندن ۳۵ درصد ، باید وارد سایتشان شده ، کدی را که سی دی ارائه می داد ، وارد نموده ، ۲۴ ساعت بعد ، پس از گرفتن کد رهگیری آنها ، قادر به ادامه ی مطالعه باشیم .

بماند ، که پس از این برخورد ناجوانمردانه ، بسیار حالمان گرفته شد ، اما بسی خوشحال بودیم که رفتارهای اُلترا Creative مان ، باعث ارتقای سیستم برگزاری دوره ها ی آموزش نیروی انسانی مان گردید .

دوست من !  به زودی به فناوری های جدیدتری دست خواهیم یافت .

منتظر بمانید !! (-:

می آیم توی گزارش کاری ام ،درست مقابل بند مربوط به مسابقات علمی - عملی می نویسم : این مسابقات که به ما مربوط نمی شود، مربوط به مقطع است . نمی دانم کجا خواب نما شده ام که این یک قلم جزء حیطه های کاری ما نیست .

 بعد یک هو گوشی مبارک زنگ می خورد و مافوق جان ،آن طرف می فرمایند : پنج شنبه ها وقت داری با این نابغه ها ده ساعت کار کنی تا برای مسابقات آماده شوند ؟!!

و پیامدش یک دوجین درس ردیف می فرماید برایم .

و طوری می گوید که من ، به عمق فاجعه پی می برم و یواشکی می روم ، گزارشم را قبل از پرینت اصلاح کنم .

دوست من ! دارم آدم جالبی می شوم ...!

می دانی !

احمقانه ترین چیز این است که موقع تسلیت گفتن از دست دادن پدربزرگت از تو بپرسند ، جوان بود ؟

و تو بخواهی توی دلت پایین بالا کنی که بگویی بیست را ردکرده بوده یا نه .  

.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•

پدربزرگ یعنی همه ی خاطرات خوب کودکی ، یعنی همه ی نخودچی کشمش هایی که بوی دست های پر از محبتش را می دهند ، یعنی بوی چوب سوخته ی بارون خورده ، یعنی بوی دیوار تازه کاهگل شده ، یعنی بوی چای تازه دم کشیده ، بوی نون و پنیر شور . یعنی بوی بنفشه های وحشی ، بوی سوت سوتکهایی که با ته ساقه ی شلتوک برنج درست می شد .

پدربزرگ ، یعنی صدای قشنگ قصه های انبیاء . امنیت ته مونده ی صدایی  که بعد از نماز صبح ، به گرمی می خوند : خداوندا تو ستاری ، همه خوابند تو بیداری ... و تو آوروم چشماتو رو هم می زاشتی ... که پدربزرگ بیدار بود .

یعنی مزه ی خوب توتهای سفید و سیاه روی شاخه ها وقتی با نوک داس مهربونی اش از بلندترین شاخه ها خم می شد که بیاد توی دستای کودکی هات .

 پدربزرگ ،  یعنی شوقی که شتابان پاهاتو می رسونه پای ایوون خونه ی قدیمی و ساده ای که حالا ، هیچ پدربزرگی نیست که محکم بگیردت توی بغلش و بگه : پیری برسه  ...

دوست من ! جای خالی پدربزرگ یعنی یه شکاف بزرگ بین تو و همه ی خاطرات خوش کودکی ات ...

چند سالش باشه ، ارزش یه تسلیت گفتن رو داره ، اونم بدون اینکه بگی : عمرش رو کرده بود که ! ...

دوستی می گفت : دوستای خوب مثل ستاره های آسمونند حتی اگه نبینی شون ، باز خیالت راحته که هستند .

.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•

یه جایی امروز خوندم آدمای خوب مثل گلهای قالی اند  . نه انتظار بارون رو دارند و نه دلهره چیده شدن رو؛

          دائمی اند و موندگار ...

دوست من ! آبی نوشته هایمان که ادبیات سرشان نمی شود ، شما می توانید بگویید توی این جدی نوشت چه کار می کنند ؟!!! ... (-؛

یکی باید پیدا شود که به ساکنان گُل سرزمین من ، گرین گیلبرز، بفهماند که اگر تهران جای دیدنی داشت ، آزادراه تهران - قزوین ، از تراکم خودرو،شکل شیرینی ناپلئونی نمی شد ، تا تقی به توقی می خورد و تعطیلاتی ردیف می گردید !!! 

.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*• 

یک چیزی داریم به نام عقل. به ندرت از آن استفاده می شود طرفهای ما . مخصوصاً وقتی چشمانمان دوخته می شود به دهان این مجریهای تلویزیونی ، آن هم وقتی که می آیند شیش ساعت برنامه می سازند که تهران گردی هم بد زهرماری نیست ها .

و پیامدش ،  ما تصمیم می گیریم برویم  پرچم فتحمان را درست نصب کنیم وسط فرق سر هر چی موزه و کاخ وپارک ، هست توی تهران . (زهی خیال باطل را، علمای علم ادب ، برای چنین زمانی خلق فرموده اند )

دوست من ! برج میلاد جای مزخرفی است . اما ما که این کشف بزرگ را به دوست و آشنا ، لو نمی دهیم !! 

خرسه میاد بیرون میگه : تو دهن ما رو آسفالت کردی ، اونا 10ساله از اینجا رفتن!!!

.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*• 

بچه كه بودم از اين برنامه عروسكي هاي مسخره زياد پخش مي كرد تلويزيون . از هادي هدي گرفته تا خونه ي مادر بزرگه و از اين حرفا . یكي از همينا هم دو تا عروسك به اسم« کار » و « اندیشه » بود . شروعش هم یه شعر می خوندن با این مضمون که : « ما ، كار و انديشه ... با هم هستيم هميشه »

و یه جایی هم « کار » خودشو معرفی می کرد و می گفت : « من ، كارم ، بازو و نيرو دارم ، هر چيزي رو مي سازم ... »

و من توي همون باورهاي بچگي ام هميشه از خودم مي پرسيدم : « ماکارو » یعنی چی ؟ چرا می گه « ماکارو ... اندیشه ؟!!! »

و بعد خودم رو توجیه می کردم که در باب سجع کلام و واج آوایی و انواع و اقسام مشنگیات ادبی،  لابد برای جوردرآمدن قافیه و وزن شعر،این کلمه ی بی معنی را گذاشته اند اول این بیت . ولی هر کاری می کردم ، هيچ توجيه علمي - عملي اي نمي توانستم پيدا كنم براي كلمه ي اول معرفي  « کار » . و از خودم مي پرسيدم :  «منکالم» دیگه چیه ؟!!

توضیح مترجم : دنیای کودکی های من همواره  عجین بوده با چالش های جامعه شناختی و مباحث عمیق فلسفی . و این اصلاً ربطی ندارد به اینکه چقدر صداگذاری افتضاحی داشتند عروسکهای آمالی مان در آن کودکی های پرفراز و نشیب !!  

دوست من ! چه کسی به این صدا و سیمایی ها گفته که کاراتون پسر شجاع همانقدر برای بچه های غرق شده درMonster Rancher  و    Might & Magic: Heroes VI و Cities XL 2012  جذاب است که برای ما از مهجورین و مقهورین دهه ی پنجاهی  ، خاطره انگیز ؟!!!

 هیچ حس نوستالوژیکی در دنیا وجود ندارد که من را یاد مشق های ننوشته ام نیاندازد)-:

خواب ، رویای فراموشی هاست

خواب را دریابیم ، که در آن دولت خاموشی هاست

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم .

و ندایی که به من میگوید ،گر چه شب تاریک است ،

دل قوی دار ، سحر نزدیک است .

.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•

چقدر خوبه ، آدمهایی رو که  جبر موقعیت نمی زاشت توی بیداری ببینیمشون ، گاهی به خواب می بینیم ...

کاش یکی رفتن رو برای من معنی می کرد .

امیرمومنان حضرت علی ( علیه السلام ) :

روز اول که پاموگذاشتم توی اداره ، چون تازه کار بودم ، بهم گفتن ، با خانم فلانی یه هماهنگی ای بکن .خودمم می خواستم همین کار رو بکنم . به راهنمایی های یه بزرگتر با تجربه احتیاج داشتم .هر دو مون قرار بود مسئولیت گروههایی با یه نام رو بر عهده بگیریم . منتها خانم فلانی کارودانش بود و من فنی و حرفه ای .

خودم هم می دونستم که ما اصلا هیچ ربطی به هم نداریم چون روش کار ، منابع ، دروس ،نحوه ی ارزیابی ، عناوین و ... همه اش با هم فرق داشت . فقط اسم رشته ها یکی بود . همین.

و از اونجایی که برام سخت بود ، کسی رو که تا به حال ندیدم ، تلفنی ازش راهنمایی بخوام ، از قبل  در موردش  از هر کی که می شناختش پرس و جو کردم . و جوابها این بود :

- فلانی !   .... وااااای . خدا به دادت برسه . یک آدم .... هست که نگو .

- خیلی .... بود . منو که دق داد تا وقتی همکارش بودم .

- فقط دوست داشت خودشو مطرح کنه . له کردن آدما براش ....

واینا باعث شده بود که نخوام بهش زنگ بزنم . تا اینکه توی دوره ی ضمن خدمت یکی از همکارای مدرسه شو دیدم ، از اونجایی که گروهها بهم تاکید کرده بود که باهاش تماس بگیرم ، می خواستم بابت زنگ زدنم یه دلیل داشته باشم که اون دوست جان با تعریف ناجوانمردی های فلانی ، آب پاکی رو ریخت روی دستم.

با این همه یه روز بعد از ظهر بهش زنگ زدم . گوشی رو که برداشت خودمو که عنوانی همطراز خودش داشتم ، معرفی کردم . و هدفم بیشتر عرض ارادت به یه پیشکسوت و آشنایی بود . یعنی دور از ادب می دیدم که بهشون زنگ نزنم که با شنیدن اسمم ، گفت : من الان سر کلاسم . بعدا تماس بگیر .

اونقدر سرد جواب داد ، که تقریبا گوشی توی دستم یخ زد . و تصمیم گرفتم به حرف سرگروه سازمان که گفته بود ما هیچ ربطی به کارودانش  نداریم ، عمل کنم و گور مبارک رو از جلوی چشمان فلانی ، گم کنم .

...

سه شنبه ، درست موقعی که برای شادی روح همکارمون توی مدرسه ، یه مراسمی برپا کرده بودیم ، خبر دادن که فلانی توی یه تصادف از دنیا رفته .همکارای که قبلا در موردش با من حرف زده بودند ، مثل یا مادر بچه از دست داده ضجه می زند . چرا ؟ نمی دونم . شاید به خاطر از دست دادن کسی که می شناختن ، یا حرفایی که در موردش زده بودن و ناحق بود ، یا کارایی که اون کرده بود یا ... نمی دونم . نمی دونم . فقط من خودم دلم نمی خواست اولین و  آخرین خاطره ام از یه نفر این طوری به سرانجام برسه .  

و البته این پروژه ی خبرهای بد ، آخر هفته ، با شنیدن خبر درگذشت پدربزرگ ، کامل شد .

ظاهراً مرگ ، با سه سیمای مختلف ، به معرفی خودش پرداخته .

...

دوست من !این بانگ‌ها از پیش و پس بانگ رحیل است و جرس . هر لحظه‌ای نفس و نفس سر می کشد در لامکان.

 ای دل سوی دلدار شو ای یار سوی یار شو ،ای پاسبان بیدار شو خفته نشاید پاسبان.