بعضی آدم ها مثل خورشیدند. گرمای وجودشان را حس می کنی. در روشنایی پر مهرشان غرق می شوی. و اگر بلغزی و راهت را گم كني ، مي تواني براي يافتن مسيرت ، روي آنها حساب كني . هيچ وقت راه را اشتباه نشانت نمي دهند . مي داني چرا ؟ چون دستهايشان را به دستهاي آسمان گره داده اند و شايد آن گوشه كناره ها ، تكيه شان را داده باشند به اريكه ي قدرت خداوندي . كسي چه مي داند .

بعضی آدم ها مثل خورشیدند اما نور تندشان  ، هرگز  چشم هایت را پر نمی کند. چون خورشيد را ،  فقط آدمِ قصه ي « آدم و خورشيد » است كه مي خواهد بگذارد توي كيسه و روي كولش بياندازد و با خودش ببرد . خوب اگر نگاه كني مي فهمي كه در پناه نور اين خورشيدهاي برآمده از  پشت قله هاي مهر خدا در زندگي ات ،  چقدر زيبا مي تواني دنياي اطرافت را ببيني  و به دور از جاده هاي تاريك و سرگردان ،  به مقصدت برسي .

 

مي تواني در روشنایی اش غرق شوي  ،بي آنكه چشم در چشمش بدوزی ،  اگر  فقط يكي از اين خورشيد ها در آسمان زندگي ات طلوع كنند .

تولدت مبارک