به یاد یک دوست
يكي از بچه ها از ته كلاس گفت: اين هم آقاي آردمه الان مرده.
.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•.•*..*•
فکر می کنم آدمها به اندازه ی سلامی که به هم می کنند و از کنار هم رد می شن ، به اندازه ي نگاهي كه از محبت به هم مي اندازند و دل هم رو شاد مي كنن ، به اندازه ي كلامي كه بينشون رد و بدل مي شه و گاهي آبي مي شه بر خاكستر يه غم ، به اندازه ي نظري كه در مورد مسائل مختلف مي دن و چشمهاي هم رو به روي واقعيات مختلف باز مي كنند ، نسبت به هم حق دارند . حقي كه نمي شه مثل بستن يه كتاب ، ناديده گرفتش .
اگر مي خواهيد حس من از خواندن داستان بالا را درك كنيد ، آخرين كامنت پست قبل را بخوانيد .
دوست من ! شما كه نمي شناختيدش حتما . اما اگر برايتان زحمتي نيست ، اين سفر كرده ي عزيز را به صلواتي و فاتحه اي مهمان كنيد .
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم مرداد ۱۳۹۰ ساعت 0:12 توسط « nairika »
|